Vilten! Gek hoe 1 aankoop een sneeuwbaleffect kan veroorzaken. Na een workshop sokken breien bij Pera & Pasha in Pijnacker gaf ik mezelf de toestemming om wat te shoppen. In de winkel lagen veel leuke wolletjes en één vervilte tas trok mijn aandacht. Je zou – volgens het patroon waar ik me uiteraard niet aan ging houden – 2 identieke bollen met een heel traag kleurverloop moeten opbreien tot 2 rechthoekige lappen, die vervolgens aan mekaar moeten breien en ze dan in de wasmachine laten vervilten op 40°C. Maar het lot besliste daar anders over. Er lagen in de winkel nog maar 2 bollen en ze hadden niet hetzelfde kleurverloop. Dus ben ik toe-up gaan opzetten om de tas meteen in het rond te breien en heb afwisselend een toer met de ene en dan een toer met de andere kleur gebreid in helix-strepen om geen randje met kleurovergangen te krijgen. Ik hield hetzelfde viltproces aan in de wasmachine en ben erg tevreden met het resultaat. Welk sneeuwbaleffect heeft dat dan veroorzaakt? Wel… als je vaak genoeg het woord ‘vilten’ zegt, gaat je smartphone je van alles laten zien waar je waarschijnlijk ook in geïnteresseerd bent. Niet lang daarna kreeg ik dus filmpjes te zien van vervilte sloffen. En natuurlijk had ik nog wel wat pure wol in frisse kleurtjes liggen (Noro-garen dat ik ooit op een beurs kocht). Daarmee breide ik een proeflapje dat ik pas heb gemeten na het vervilten. En op basis daarvan heb ik dan een soort enkelsokjes gebreid. Zeg maar enkelsokken, want ze waren behoorlijk te groot voor ze in de machine gingen. Maar… ze zijn er wonderbaarlijk passend uitgekomen. En de sneeuwbal is nog altijd aan het rollen, want ik bestelde ondertussen online viltwol en naaldviltmateriaal. Want ik heb nog niet genoeg hobby’s en zoveel tijd teveel. Ruik je het sarcasme? Breien! Naast snelle, eenvoudige breiprojecten, geef ik af en toe ook de voorkeur aan een wat trager project. Soms begin ik aan zo’n klus en leg ik het na een tijdje weer neer, schuif ik het op de lange baan en komt het zelf in een vergeethoekje terecht. Maar op dit moment ben ik aan een top-down trui begonnen, in de meest bonte kleurencombinaties die je je kan inbeelden. Ik hou het principe aan van de ‘Sea Glass Sweater’. Dat patroon kocht ik, maar ook hier wou ik weer graag m’n eigen ding mee doen. Geen patroon, wel een proeflapje en een beetje wiskunde en gaan. Als de schouderpas klaar is en ik de steken voor de mouwen op een hulpdraad heb staan, is een toer weer een stuk minder lang en gaat het weer ietsje sneller vooruit. Maar het gegeven van colorwork breien met telkens één steek van de ene en één van de andere kleur, gecombineerd met één draad DK-weight en een dubbele draad fingering weight, maakt het best een uitdaging. Op die manier kan ik wel eindelijk iets doen met de adventkalenders die ik kocht bij Madebylisetje en Winnieswol. Ik kocht ook erg dik, harig garen waar een mutsenpatroon bij hoort. Met de 2 bollen die ik heb kan ik prima een colsjaal breien. Als je denkt dat je kan zien hoe zacht het garen is, heb je het echter mis. Het is NOG VEEL ZACHTER! Maar daar hoor je verder niemand over klagen. Wollig Winterweekend 2.0 Wanneer jullie dit lezen, zit de tweede editie van het Wollig Winterweekend er alweer op. Ook dit jaar duiken Bregina, JanHerman, Dennis en ik met 30 dames in residentie Berg en Dal in Nijmegen. We dompelen de deelnemers onder in een oase van rust en handwerk. Even weg van de dagelijkse sleur, even alle zorgen vergeten. Iedereen krijgt een slaapplekje en wordt het hele weekend voorzien van spijs en drank. Je moet je dus alleen nog druk maken over welke workshops je gaat volgen en verder kan je ongestoord haken en breien. Het klinkt als een droom, maar voor onze 30 wollige winterwelpjes is het van vrijdag, 28 november tot maandag, 1 december 2026 werkelijkheid. Bregina leert iedereen verschillende nuttige manieren om breiwerk op te zetten en af te kanten. Daarnaast geeft ze nog een extra mini-workshop vilten rond een glazen bokaaltje. Stiekem ga ik proberen dat laatste een keertje mee te volgen of tussendoor ook eens te doen. Jan-Herman haalt z’n expertise in kleurenleer weer boven en gaat met de geïnteresseerden strengen verven. De opdracht is duidelijk: Maak ofwel een streng met kleuren die goed samen passen, of kies juist voor groot contrast in het kleurenwiel. Wat je ook doet, het wordt altijd goed. En na het weekend ga je met een zelf geverfde streng naar huis. Dennis is en blijft naast een top-breier natuurlijk ook de haakhunk van Nederland en het spreekt voor zich dat hij wat moois uit zijn haaknaald gaat toveren. Tunisch entrelac-haken is de techniek waarmee hij de dames in vervoering gaat brengen. Ikzelf leer een variant op de shadowwraphiel aan. Ik kreeg de uitleg van die hiel laatst tijdens een meet & greet te horen, heb ‘m uitgeprobeerd en ja hoor… werkt prima. Dus leer ik onze enthousiaste winterbreiers graag die bijzondere shadowwraphiel. Er staan nog wat verrassingen op de planning, veel en lekker eten. Kortom… we vermaken ons wel. Toekomst? Dennis en ik hebben vorige week weer contact gehad met de mensen van Berroco, het Amerikaanse bedrijf waarvoor we 12 amigurumi-patronen hebben ontwikkeld. Na een lange periode van radiostilte kregen we eindelijk te horen dat ze het project willen lanceren. Dus de amigurumi die Dennis heel vaardig heeft ontworpen gaan getest worden, ik maak er in de aankomende maanden Engelstalige videotutorials bij en dan kunnen ze in het voorjaar van 2026 de Amerikaanse markt veroveren. Ik heb nog garen om de rest van mijn werkende carrière te breien en zelf nog een stuk van mijn pensioen. Dus ik kan voorlopig nog even verder. Verveling staat niet in mijn woordenboek. Hopelijk kunnen jullie allemaal met een warm breiwerkje de feestdagen tegemoet. En als je nog gaat breien: Geen steken laten vallen! ■ december 2025 35
RkJQdWJsaXNoZXIy MjQyMjc=