Beperking leeftijdsgrens sociale media Er zijn nog wel meer onderwerpen die als gespreksstof kunnen dienen. Bijvoorbeeld de beperking van het gebruik van sociale media voor jonge mensen. De leeftijdsgrens verschilt op dit moment per land. De trend is echter de grens te verhogen naar 15 of 16 jaar. Dat is een reactie op de zorgen over de mentale gezondheid, het moet verslaving tegengaan en online veiligheid ‘waarborgen’. De vraag is hoe controleer je iemands leeftijd zonder de privacy te schenden? En gaan kinderen dan met een valse leeftijd accounts maken? Zover bekend wil ons Kabinet een minimum leeftijd van 15 jaar voor platforms als Instagram, TikTok en Snapchat. De adviesnorm voor de eerste smartphone is nu:‘Geef het aan jongelui ongeveer vanaf groep 8’. Prijs als je statiegeld inlevert Er zijn plannen waarbij mensen prijzen kunnen winnen als ze flesjes of blikjes waarop statiegeld zit inleveren. Dat is nog niet concreet, maar daarbij wordt gedacht aan: kaartjes voor grote evenementen, cadeaubonnen, winkeltegoed, kleine geldprijzen en inleverbonussen. Het is de vraag of het helpt, maar wie niet waagt, die niet wint. De gedachte erachter: Nederlanders houden nog steeds erg van zegeltjes plakken, spaarpunten verzamelen en krasacties. Een paar eigenschappen liggen aan de populariteit ten grondslag: Het spaareffect werkt psychologisch. 1. Mensen vinden het leuk iets ‘vol te maken’. Een spaarkaart, boekje met zegels of digitale spaarkaart. 2. Het gevoel van voordeel roept een aangename emotie op. Mijn kapper geeft bijvoorbeeld 5 euro korting als mijn spaarkaart vol is. Daarvoor moet ik 10 paraafjes verzamelen. Er zijn ook pedicures die er een stempelkaart op na houden. QR-codes te pas en onpas Een aardige discussie kun je ook voeren rond het gebruik van QR-codes. Ik heb het idee dat die steeds meer worden ingezet. Ik kan me herinneren dat bij de ingebruikname van ziekenhuis Rijnstate in Elst, een expositie werd gehouden van door medewerkers gedragen uniformen. Dat varieerde van een outfit voor de chirurg tot en met de werkkleding voor de mevrouw van de huishouding. Om er achter te komen wie wat droeg, stond er bij elk aangeklede paspop een bordje met een QR-code. Je moest die scannen wilde je aan de weet komen wat voor discipline de betreffende outfit droeg. Tegenwoordig worden QR-codes voor alles en nog wat gebruikt. Om te betalen (via het scherm van je teevee tot en met de collectant aan de deur). Maar vooral ook ‘voor nadere info’ bijvoorbeeld bij artikelen in de krant (‘als je nog meer wilt weten scan dan de QR-code’). Je kunt je ook inschrijven voor evenementen via een QR-code. In dezelfde trant wordt na programma’s op de TV ook vriendelijk verwezen naar apps, waarin je kunt lezen hoe de story afloopt. Zo dwingen oproepen je min of meer óók apps aan te maken waar je eigenlijk helemaal niet op zit te wachten. Duurzaamheid en milieu Door alle gelederen heen speelt duurzaamheid en sparen van het milieu een belangrijke rol. Tussen de pak folders, die ik wekelijks in de brievenbus krijg, zat onlangs een folder met de tekst: Reclame op papier is veel beter voor het milieu dan digitale reclame. Even verderop lees ik: Drukwerk is tot wel 5 x beter voor het milieu omdat vervuilende datacenters veel energie verbruiken. Ik was echter net gewend aan de gedachte dat er een x-aantal bomen gekapt moeten worden om papier te maken. Reden waarom tal van instanties je vragen of ze jou hun berichten digitaal mogen aanleveren in plaats van gedrukt per post. De Amsterdamse toneelschrijver en dichter Bredero zei al: “’t Kan verkeren”. En die leefde heel lang geleden, namelijk van 1585-1618 (even opgezocht). Duiken achter de feiten De tijd is wel heel erg veranderd. Daar kun je vooral met ouderen lang op doorborduren. Wat je doet of juist laat moet allemaal worden verklaard. Het getuigt wel van lef als je de mogelijkheid biedt een review achter te laten via google. De transparantie is behoorlijk doorgeslagen. Het was toch ondenkbaar dat je desgewenst via een app op je computer of mobiel en met gebruik van je DigiD, de correspondentie kon lezen tussen door jou bezochte medische disciplines en je huisarts. En ook alles wat jij je huisarts vertelt. Met het debacle van Odido in gedachten is het wel verstandig nog eens te kijken naar de beveiliging van je computer en telefoon. En dan nog iets. Het getuigt wel van lef als je de mogelijkheid biedt een review achter te laten via google. Een soort digitaal gastenboek, maar dan weer anders. Restaurants geven vaak die mogelijkheid, maar zoiets zou even goed kunnen voor (para) medische disciplines, masseurs en nagelstylistes. Opvallend Tenslotte… Het is wel leuk om als bedrijf op te vallen. Via positieve reclame bijvoorbeeld. Bruna had indertijd een draagtasje met de tekst ‘Hier loopt een goed boek’. Er zijn tevens nogal wat mensen die magneetjes sparen voor op de koelkast. Naast ‘standaardmodellen’ zijn er ook bijzondere. Diergaarde Blijdorp heeft onder andere een doorzichtig model met visje Nimo in het water. De magneetjes zijn meestal een herinnering van je bezoek aan een kerk, tentoonstelling, evenement of dierentuin. Een met een voetje, de naam van je praktijk en een slogan, zou wel cool zijn. Of een met de tekst ‘Ik bezocht de Vakbeurs Totale Voetverzorging’. Daar kun je het met je cliënt ook wel eens over hebben. Toch? ■ april 2026 Foot Fair Special 7
RkJQdWJsaXNoZXIy MjQyMjc=